Saturday, December 13, 2008

Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΒΙΑ





Έχω κάπως μπερδευτεί...


Η πρώτη φωτογραφία είναι από τις διαδηλώσεις για τον άδικο θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ο κόσμος έδωσε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ. Δεν έχει σημασία άν η σφαίρα κατέληξε στην καρδιά του από εξοστρακισμό: δεν πυροβολείς απερίσκεπτα μέσα στο πλήθος (και όποιον πάρει ο Χάρος).

Η δεύτερη φωτογραφία δείχνει τα αποτελέσματα της δράσης των "κουκουλοφόρων" (μόνο;) στην οδό Στουρνάρη. Και εδώ το "πλήθος" (και τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης) έδωσε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ, εφόσον προέρχεται από εμάς.
Η τρίτη φωτογραφία είναι παλαιότερη. Δείχνει τη δολοφονία ενός άλλου παιδιού, του φοιτητή Θάνου Αξαρλιάν από τη ρουκέτα της 17Ν στις 14.07.1992. Και αυτός από εξοστρακισμό πήγε. Για τον θάνατο αυτό ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ. Κανείς δεν ξεσήκώθηκε. Ούτε τα Μέσα, ούτε οι φοιτητικές νεολαίες. Δεν έγινε καμμία διαδήλωση, καμμία εκδήλωση διαμαρτυρίας, κανένας σαματάς. Στη συλλογική συνείδηση, ο Θάνος ήταν απλά μία "παράλληλη απώλεια".
Όταν (και εάν) σαν λαός μάθουμε ότι η βία ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΡΩΜΑ, τότε μπορεί να αποκτήσουμε δημοκρατία.

6 comments:

Darthiir the Abban said...

Όπως επίσης αν μάθουμε να επικοινωνούμε και να έχουμε συνοχή...

An-Lu said...

Χρειάζονται πολλά περισσότερα....αλλά όταν ισχύουν δαφορετικά μέτρα και σταθμά για όμοια αποτελέσματα, απλά δεν υπάρχει ελπίδα συνοχής ή αλλαγής...

Sophia said...

Χρωματίζουμε τις εκφάνσεις της βίας που φτάνουν στα κανάλια, την καθημερινή βία στην ζωή μας όμως, δεν την αναγνωρίζουμε όμως, και την δεχόμαστε σιωπηλά. Αντί για συνοχή, δείχνουμε αποχή στην ενοχή και όπως είναι επακόλουθο, συνενοχή.

ellinida said...

Πέστα χρυσόστομε!

Marina said...

Το άρθρο σου με εκφράζει απόλυτα.

Victor said...

@Darth

εμ, αυτό μας τρώει μιά ζωή!

@An-Lu

To ότι ήδη ένας αστυνομικός έχασε το μάτι του από τις συμπλοκές το κάναμε γαργάρα.

@Sophia

Το απέδωσες εξαιρετικά!

@Ellinida, Marina

Ευτυχώς για μας, οι περισσότεροι την ίδια άποψη έχουν. Αυτό και μόνο αποδεικνύει (νομίζω) πόσο μακριά από τον μέσο πολίτη είναι τα κόμματα και τα μέσα.